Skip to content

Willie & Charley

januari 26, 2015

FullSizeRenderHighwayman Willie Nelson heeft een hele trits prachtige nummers op zijn naam staan. Ik hou vooral van de liedjes die gaan over het leven on the road. Op het alom geprezen album Yesterday’s Wine uit 1971 staat zo’n vermakelijk muzikaal verhaal getiteld Me and Paul. Willie vertelt daarin met de nodige ironie wat er onderweg zoal misgaat en dat is nogal wat. Tegenslagen worden gedwee aanvaard. De consumptie van drank en drugs ligt daaraan ten grondslag, zoveel wordt wel duidelijk. In het tweede deel van de amusante song rept Willie over een zogeheten package-deal in Buffalo met Kitty Wells en Charley Pride. Op het programma staat een gezamenlijk optreden, maar het trio moet erg lang wachten en zet ’t op een zuipen. Of ze die avond hun kunsten nog hebben vertoond, meneer Nelson heeft geen idee. Toen ik zaterdag door de bakken met vinyl struinde bij De Kringloopfabriek aan de Meent in Lelystad moest ik ineens aan de vrolijke klaagzang denken. Dat kwam doordat ik naar een platenhoes keek met daarop een knappe donkere man van middelbare leeftijd die luisterde naar de naam Charley Pride. “Die ken ik”, hoorde ik mezelf zeggen. Alleen had ik mij nooit afgevraagd wie de artiest was die met Willie en Kitty diep in de whiskyfles had gekeken. Hij zag er zeer gedistingeerd uit en ik besloot – puur uit nieuwsgierigheid – Roll on Mississippi mee naar huis te nemen. (Voor 1 euro kon ik wel een gokje wagen!) Ik luisterde naar de veilige middle of the road country uit Nashville en vond dat zijn stem leek op die van Randy Travis. Op Wikipedia las ik dat Pride de enige Afro-Amerikaan is die het helemaal gemaakt heeft in het blanke bastion. Meer dan vijftig platen, een hele zwik nummer 1 hits en diverse prestigieuze awards heeft de voormalige katoenplukker uit Sledge, Mississippi bij elkaar gezongen. Daarnaast was hij ook nog professioneel honkballer en succesvol vastgoedondernemer. Hij wordt in maart 77 en toert in 2015 door de Verenigde Staten, Ierland, Engeland en Canada. Willie Nelson weet op 81-jarige leeftijd ook van geen ophouden. Niet kapot te krijgen, die gasten. Over de plaat van Pride uit 1981 kan ik kort zijn: iets te zoet en te veel strijkers. Maar de twee ballads You beat ‘em all en You almost slipped my mind maken veel goed. En vanaf nu luister ik toch iets anders naar Me and Paul!

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: