Skip to content

De oude man (17)

januari 20, 2015

imagesZ0NK3GDCDe oude man was op weg naar zijn dochter. Bob de hond lag op de achterbank te slapen. De andere Bob vertelde een mysterieus verhaal over een man in een lange, zwarte jas. De buurvrouw was met Peggy en de kinderen naar het subtropisch zwemparadijs. Hij had ze afgezet en zou ze aan het einde van de middag weer ophalen. De bankmanager had vanuit de Belgische Ardennen al dagen niets van zich laten horen en zijn vrouw deed geen moeite de radiostilte te doorbreken. Diego en Dennis vroegen ook nergens naar. Het leek er op alsof ze eenmaal uit de schaduw van de dominante allesbepaler allemaal opleefden. Zonder zich op te dringen had de buurvrouw als een soort moeder Theresa in recordtempo het familiegevoel weten te reanimeren. De oude man zag louter blije gezichten en genoot van het prille geluk. In de wetenschap dat het weldra weer anders kon zijn. Peggy bedolf de buurvrouw onder complimenten toen bleek dat deze moeiteloos in een badpak van de afgetrainde huisvrouw paste. Een natuurlijke schoonheid, dat was ze. Het was rustig op de provinciale weg. Hij dacht aan zijn dochter. Hoe verlegen ze als jong meisje was. Ze leefde teruggetrokken op haar slaapkamer, verkoos de stilte van de anonimiteit. Zijn vrouw vroeg zich geregeld af of ze ongelukkig was. De oude man had geen idee, hij kon haar niet doorgronden. Het thema werd nimmer bespreekbaar gemaakt. Zijn zoon wilde tijdens het avondeten weleens een kleinerende opmerking in haar richting maken. Probeerde haar uit de tent te lokken. Zijn dochter gaf dan geen krimp. Net zoals haar ouders negeerde ze de pesterijen, niet bij machte om de assertieve puber van repliek te dienen. Het was een kwestie van de rit uitzitten. Zijn zelfhaat had hem gemotiveerd om zijn zoon zoveel jaren later een lesje te leren. In een vlaag van zelfoverschatting besloot hij voor de klokkenluider van de gemeente te gaan spioneren. Liefdevol en eerlijk had de buurvrouw hem gevraagd of hij werkelijk de rol van rancuneuze wreker wilde spelen. Ze had hem indringend aangekeken en raakte een snaar die zijn vrouw nog nooit had beroerd. Door de telefoon had zijn dochter opgewekt geklonken. Haar enthousiaste reactie op zijn vraag of hij langs mocht komen sterkte zijn zelfvertrouwen. Natuurlijk kon de hond meekomen, dat vonden de kinderen alleen maar leuk! In de hoofdstraat van het dorp was ‘Keurslager Hans’ niet moeilijk te vinden. Het gezin woonde boven de zaak. De deur zwaaide open en voor het eerst in zeker vier jaar stond hij oog in oog met zijn dochter. Ze hield het niet droog en sloeg in de deuropening haar armen om hem heen. Een beetje onhandig deed hij hetzelfde en hoopte dat niemand getuige van het tafereel was. Bob rende energiek de trap op, rechtstreeks in de armen van de kinderen. De man des huizes gaf hem een stevige handdruk en heette het bezoek welkom. De twee jongens van acht en zes waren vriendelijk en beleefd. Ze vroegen of ze de hond mochten uitlaten. De jongste wilde weten waarom opa hem Bob had genoemd. De oude man legde uit dat het de voornaam van zijn muzikale held was. Zijn dochter trok een vies gezicht, ze herinnerde zich het geluid uit de werkkamer van haar vader maar al te goed. De sfeer was ontspannen en aangenaam, totdat de oude man iets vertelde over zijn nieuwe onderkomen naast de kapitale villa van zijn zoon. Toen hij uitlegde dat het gezien moest worden als een poging de verstoorde verhoudingen in de familie na de dood van zijn vrouw te herstellen, meende hij enig begrip te bespeuren. Ze waren blij dat hij er was, vooral voor de kinderen. Elk woord over zijn zoon was er echter een te veel. De zaak draaide weer lekker, ze waren gelukkig met z’n vieren. Maar de vernederende ervaring van een etentje bij de geslaagde zakenman thuis was een trauma waar ze nog altijd hinder van ondervonden. Goedgemutst reed hij terug naar huis. Bob was zo afgemat dat hij het op een snurken zette. Dylan zong dat alles kapot was en de oude man troostte zich met de gedachte dat soms dingen ook weer hersteld konden worden. Hij was in meerdere opzichten onderweg. (Wordt vervolgd.)

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: