Skip to content

De oude man (16)

januari 17, 2015

imagesZ0NK3GDCDe oude man keek naar de vochtige ogen van Peggy. Zwijgend deed ze haar blouse en broek uit. Het afgetrainde, gebruinde lijf zag er indrukwekkend uit. Toen ze dichterbij kwam, zag hij wat ze hem wilde laten zien. Ze zat onder de blauwe plekken. Nadat ze haar kleren weer had aangetrokken, vertelde ze met bevende stem haar verhaal. De klanten die zij overdag ontving waren zakenrelaties van haar man. Zij was onderdeel van een deal waar ze het fijne niet van wist. Zolang zij de heren het naar de zin maakte, was er niets aan de hand. Gewoon een kwestie van het spel meespelen. De borstvergroting was zijn idee geweest. Zij had al tijden last van haar rug en smeekte om verkleining. Dat was onbespreekbaar. Ze moest begrijpen dat aan het luxe leven ook een prijskaartje hing. Toen ze in een wanhopige bui zei dat ze weigerde nog langer de hoer te spelen, had de pooier geen moment getwijfeld. Wie niet wilde luisteren moest maar voelen, inspraak was immers geen optie. Enigszins geschrokken van zijn woede uitbarsting had hij gezegd onder hoogspanning te staan, juist nu had hij haar steun meer dan ooit nodig. Vervolgens liet hij zijn gehavende vrouw in de slaapkamer achter, stapte in de terreinwagen en scheurde weg voor een weekendje jagen op het landgoed van een bevriende projectontwikkelaar. De oude man had zich in Peggy vergist. Hij ging naast het hoopje ellende zitten en gaf haar zachtjes een knuffel. Ze zat gevangen in een wereld waar ze niets van begreep en vroeg zich vertwijfeld af hoe ze eruit kon ontsnappen. Soms verlangde ze terug naar de zorgeloze tijd toen ze als serveerster in een cocktailbar werkte. Veel geld had ze in die tijd niet, maar ze was een stuk gelukkiger. De oude man voelde zich een beetje schuldig. In zijn ambitie zijn zoon eens een lesje te leren, was hij uit het oog verloren waar het hem allemaal om begonnen was. Namelijk de verstoorde relatie met zijn familie proberen te repareren, waar de buurvrouw hem na het gesprek met de klokkenluider al fijntjes aan had herinnerd. In zijn aanleunwoning met deze jonge, radeloze moeder in zijn armen besloot hij zich volledig in te zetten voor haar welzijn en dat van de kinderen. Ook Diego, die kon er ook niets aan doen dat hij zo onuitstaanbaar was. De oude man vertelde Peggy niets over de dubieuze prakrijken waar haar man in verzeild was geraakt. Wel zou hij de ambtenaar bellen om te zeggen dat hij alsnog bedankte voor een rol als spion. Mocht hij iets verdachts zien dan zou hij dat melden. Daar bleef het bij. Ieder zijn eigen oorlog. Zijn zoon zat tot zijn nek in duistere zaakjes en was reddeloos verloren. De oude man ontfermde zich vanaf nu over de onschuldigen. Wat er ging gebeuren en hoe hij daar op zou inspelen; hij kon er slechts naar gissen. Maar hij voelde zich strijdbaarder dan ooit. Hij dacht aan zijn vrouw wist dat zij achter hem stond. Toen Peggy weg was belde hij de buurvrouw, praatte haar bij en bedankte haar dat ze hem op tijd een spiegel had voorgehouden. Ze zegde haar steun toe en zei dat het bed zonder hem toch wel iets te groot was. De oude man liep naar zijn platenkast en pakte een plaat van The Police. Dat vond hij wel een toepasselijke keuze. (Wordt vervolgd.)

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: