Skip to content

De oude man (10)

januari 10, 2015

imagesZ0NK3GDCDe oude man was op weg naar zijn vrouw. Hij bezocht haar twee keer per jaar. Als ze jarig was en op de dag waarop ze voor eeuwig de ogen sloot. De wind deed van zich spreken, zo laat in de middag. Over een uurtje zou het donker zijn. De begraafplaats was stil en verlaten, hij zag nergens iemand. Maakte niet uit. Hier ging iedereen z’n eigen gang, had je van niemand last. De oude man zeulde een klapstoeltje en een plastic tas met spullen met zich mee. De hond Bob had hij thuisgelaten, sinds de beheerder hem de vorige keer onderwees dat het meenemen van dieren niet toegestaan was. Zijn verweer dat er geen bordje met de tekst verboden voor honden aanwezig was maakte geen enkele indruk. Hij moest weer even lachen toen hij langs de steen van Bep liep, die de levenden het advies gaf toch vooral te blijven lachen. Dat viel zowaar niet mee. Het wereldnieuws was ronduit deprimerend en de ontwikkelingen in zijn eigen leven waren ook niet om naar huis te schrijven. Hij probeerde de recente gebeurtenissen te negeren en zich te concentreren op zijn verleden. Toen alles in balans was, logisch en overzichtelijk. Ze hadden elkaar gevonden, begrepen en geaccepteerd. Hij voelde een bepaalde rust over zich komen, alsof de sfeer van vertrouwen en gemoedelijkheid op hem neerdaalde. Als hij twee zwanen zag moest de oude man altijd aan zijn vrouw en zichzelf denken. Nimmer had hij iets van twijfel of verwijdering gevoeld, de liefde als vanzelfsprekendheid. Zijn vrouw lag in een beschutte hoek van het verste veldje. Hij bleef staan onder de grote takken van de overhangende boom en begon met zijn ritueel. Uit de tas kwamen twee glazen en een flesje huiswijn. Verder een half stokbrood en een kruidenkaasje. Ontelbare keren waren ze samen op de fiets als een soort ANWB-echtpaar erop uit getrokken en hadden onderweg een natje en een droogje genuttigd. Tijdens zo’n intermezzo werd er weinig gesproken. Ze genoten van de omgeving, het eten en drinken en zijn vrouw plaatste soms de overbodige opmerking dat ze het goed hadden samen. De oude man mocht dat altijd graag beamen. Hij schonk de glazen vol en proostte zonder verder iets te zeggen. Mijmerde wat, maar kon niet voorkomen dat de realiteit weer zijn aandacht opeiste. Zijn bestaan was geen kabbelend beekje meer sinds de buurvrouw een flinke steen in de vijver had gemikt. Zonder erbij na te denken begon hij aan het glas van zijn vrouw. Moest de oude man zijn keurig aangeharkte tuintje bijhouden en gedwee naar de onvermijdelijke uitgang sjokken? Of ging hij in de herfst van zijn leven de zaak nog eens flink opschudden? Dat laatste was hem volkomen vreemd. Hij wist wel wat zijn vrouw zou hebben gezegd. Maar zij was er niet meer. Zonder te proeven nam hij de laatste slok en besloot zijn boeltje te pakken. In de verte kwam iemand aangelopen. Hij kon zijn ogen nauwelijks geloven. Het was zijn zoon. (Wordt vervolgd.)

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: