Skip to content

De oude man (2)

december 26, 2014

imagesZ0NK3GDCDe oude man zat in zijn rookstoel en genoot van een sigaartje. Door het schamele licht van de schemerlamp bleef het donker in het grootste deel van de kleine kamer. Bob de hond had zijn kop op een bovenbeen van de baas gelegd en liet zich gewillig aaien. Die dacht aan de afgelopen uren bij de buurvrouw. Zij had hem uitgenodigd voor het kerstdiner met haar familie en hij was op de uitnodiging ingegaan. Een beetje tot zijn eigen verbazing. In een ruimte vol onbekenden sociaal doen was bepaald niet zijn specialiteit. Zijn zelfgekozen isolement en alle dagelijkse rituelen die erbij hoorden – dat was de status quo die hij al jaren koesterde en zorgvuldig bewaakte. Vanwaar deze trendbreuk? Hij hield het erop dat hij de buurvrouw een plezier wilde doen. Een nobele daad, helemaal in de geest van het kerstfeest! Toen de oude man even na zes uur aan het gezelschap werd voorgesteld, voelde hij zich een beetje opgelaten. Dat was echter van korte duur. De eerste kennismaking was vriendelijk, zonder overdreven interesse of gespeelde aandacht voor zijn persoon. Het was gewoon de buurman die straks aanschoof. Hij wist niet wie de kinderen van de buurvrouw waren en wie aangetrouwd en voelde geen enkele aandrang zich in de stamboom te verdiepen. Er werden geanimeerde gesprekken gevoerd en veel gelachen. De buurvrouw genoot zichtbaar en vervulde haar rol als regisseur op de achtergrond met verve. Ze droeg een statige jurk waarin haar slanke figuur goed uitkwam. Het sieradenkistje was geopend en ze had een ander kapsel. Het haar opgestoken, zilveren oorringen. De oude man was onder de indruk. Af en toe werd hem om zijn mening gevraagd. Dan koos hij voor de veilige route. Niet te amicaal of bijdehand. Hij liet zich een tweede borreltje inschenken en voelde hoe de buurvrouw even haar hand op de zijne legde en er zachtjes in kneep. Dat vond hij niet erg. Deze lieve vrouw mocht best even aan hem zitten. De tafel was keurig gedekt en naast elk bord lag een kaartje waarop het menu stond. Sierlijke letters, geschreven met vulpen. De oude man besloot niet te lezen wat hij allemaal op zijn bord zou krijgen. Hij liet zich verrassen! Tijdens het eten kwam hij meer te weten over de reislustige fotojournalist, de directeur van een internationaal transportbedrijf en de schrijfster van kinderboeken. Hij luisterde aandachtig. Deze interessante, intelligente mensen hadden iets te vertellen en stonden zich tegelijkertijd nergens op voor. De oude man dacht aan zijn werkzame leven op de administratie van een bedrijf dat marktleider was in de wereld van het deurbeslag. Hij hoopte dat niemand naar zijn arbeidsverleden zou vragen en dat gebeurde gelukkig ook niet. Op een avond had hij ooit tegen zijn vrouw gezegd dat hij weleens iets anders wilde. Een mededeling die zijn uitwerking niet miste. Alsof ze wist dat hij er een keer over zou beginnen, maakte ze resoluut een einde aan zijn wilde plannen. Hij gaf zich snel gewonnen. Zo diep zat het verlangen kennelijk niet. Het eten was heerlijk, het afscheid allerhartelijkst. De buurvrouw trakteerde hem op twee zoenen en een knipoog. Hij voelde zich een hele Piet. Een beetje licht in het hoofd slofte hij naar zijn eigen loft. Dat was nu alweer zo’n half uurtje geleden. Hij was uitgenodigd en had zich gast gevoeld. De atmosfeer gemoedelijk en liefdevol. Hoelang geleden was het dat hij zijn eigen familie had gezien? Zou hij iedereen nog herkennen? Hij bezat geen actuele foto’s en de gedateerde had hij een tijdje geleden van de vensterbank gehaald. De oude man voelde een traan over zijn wang lopen. Dat kwam door de drank, hield hij zichzelf voor. Hij wilde een plaat opzetten. Maar zijn platenspeler was stuk. Hij had aan de mevrouw van de gemeente die een keukentafelgesprek met hem had gevoerd gevraagd of zij iemand kende die zijn Dual kon nakijken. Ondanks haar belofte dat ze haar best zou doen had hij nog niets gehoord. En dus bleef ‘Blood on the Tracks’ onbespeeld in de hoes. Hij dacht dat familie geen rol meer in zijn leven speelde, maar op kerstavond bij de buurvrouw was het litteken gaan jeuken. Hij voelde een sterke aandrang iets te doen, maar vandaag deed de oude man niets meer. Alleen nog een bekertje warme melk en dan naar bed. (Wordt vervolgd.)

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: