Skip to content

De oude man (1)

december 25, 2014

imagesZ0NK3GDCDe oude man keek naar zijn hondje. Het onnozele dier zat uitdrukkingsloos voor zich uit te staren, had geen weet van het kerstfeest. Hij had zich dikwijls afgevraagd hoe het zou zijn om als hond door het leven te gaan. Je leefde korter, maar had aanmerkelijk minder kopzorgen. Eigenlijk helemaal niks om je druk over te maken. Bob, zo heette zijn hond, genoemd naar zijn favoriete muzikant, was de rust zelve. Deze vriendelijke kruising tussen van alles en nog wat was vrolijk, dankbaar en straalde een grote innerlijke rust uit. Hij was er weleens jaloers op geweest. En ook op een dag als vandaag zou hij gerust een hond als Bob willen zijn. Eerder op de ochtend had hij het ondoordachte plan opgevat om zich eens te gaan bezinnen, maar daar was hij – na enig gepeins – snel mee opgehouden. Dat kwam vooral doordat hij spoedig vastliep. Waarover? Welke vragen moest hij zichzelf stellen? En wat er dan mee te doen? Geen enkel antwoord diende zich aan. Hij had zich plots zweterig gevoeld en snel een borrel ingeschonken. Drinken voor het middaguur deed hij anders nooit, maar dit was duidelijk een noodgeval. De jonge jenever brandde aangenaam in zijn keel. ‘’Ik leef’’, had hij zichzelf wijsgemaakt. Hij wist wel beter en moest lachen om zijn eigen cynisme. Vanmiddag zou hij naar de buurvrouw gaan, om aan te schuiven voor het kerstdiner. Had hij nog wel iets fatsoenlijks om aan te trekken? Haar kinderen kwamen immers ook, kon hij er niet als een clochard bijlopen. Zijn eigen kinderen zag hij niet meer. Ze woonden ver weg en dat vond hij prima. Zijn vrouw was het fundament van het gezin geweest, toen zij omviel stortte het broze bouwwerk in elkaar. Iedereen toonde zijn werkelijke gezicht en de verwijdering was onvermijdelijk gebleken. Hem werd verweten dat hij te weinig attent was en dat kon hij niet ontkennen. Zijn oudste zoon belde af en toe. Even de vinger aan de pols houden, zoals hij dat zelf noemde. De buurvrouw was erg lief en hij wist dat zij meer uit de relatie wilde halen dan hij te bieden had. Zonder woorden had hij geprobeerd duidelijk te maken waar de grens lag. Hij betwijfelde of die boodschap was geland. Even later stond hij voor zijn kledingkast en vond nog iets waarmee hij dacht voor de dag te kunnen komen. Toen hij zichzelf voor de spiegel inspecteerde verscheen er zowaar een glimlach op zijn magere gezicht. Hij was een beetje nerveus, kon zich niet herinneren wanneer hij bij iemand op visite was geweest. Zelf kreeg hij nooit bezoek. Laatst had er iemand van de gemeente aangebeld. Voor een keukentafelgesprek. De vrouw vroeg of hij een netwerk had en legde uit dat het erom ging mensen in hun eigen kracht te zetten. De oude man had er weinig van begrepen. Maar toen hij vertelde dat hij alles nog zelf deed, noteerde de vrouw van de gemeente dat onmiddellijk. Kreeg hij zelfs een complimentje! Hij had op zijn beurt gevraagd of zij iemand kende die zijn platenspeler kon nakijken. Ze zou haar best voor hem doen. Haar uitnodiging om in het buurthuis nieuwe mensen te ontmoeten had hij vriendelijk van de hand gewezen. De kroeg op de hoek was genoeg. Daar zat hij graag als een vlieg aan de muur. Beetje kijken was er zoal gebeurde. Meestal niet veel. Bob keek hem vragend aan, tijd om naar buiten te gaan. Hij moest vanavond een tijdje alleen zijn, maar dat vond Bob geen probleem. Bob zat nergens mee. (Wordt vervolgd.)

 

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: