Skip to content

Een mooi halfuurtje

december 13, 2014

FullSizeRenderIk sluit de deur en het is stil. De geur van boeken, heel veel boeken. Ik bevind mij in 1 van de winkels van het genootschap Odd Fellows in Dronten. Deze wereldwijde, niet-kerkelijke organisatie richt zich op humanitaire doeleinden, zoals het bevorderen van vriendschap en liefdadigheid. Altijd fijn om te weten waar mijn geld naartoe gaat. Op een kaartje lees ik dat exemplaren die door de brievenbus kunnen 1 euro kosten, de wat dikkere jongens zijn een  eurootje duurder. Ik waan mij in een ouderwetse bibliotheek. Een dame van respectabele leeftijd kijkt op en laat de doos met boeken even voor wat-ie is. Misschien kan zij iets voor deze klant betekenen. Ik zeg dat ik op mijn gemak het enorme aanbod op mij wil laten inwerken. Dat begrijpt zij maar al te goed. Haar blik is desondanks ietwat zorgelijk. Dat heeft een reden. Ze zijn de 12-duizend boeken aan het herschikken, dus het kan zijn dat het alfabetische systeem niet helemaal waterdicht is. Het klinkt bijna verontschuldigend. Ik stel haar gerust door te zeggen dat het hoe dan ook een feest is om te midden van zoveel moois te mogen struinen. Een opmerking die een glimlach uitlokt. Ik heb na een paar minuten al een enorm zwak voor deze plichtsbewuste vrouw. Het aanbod is niet alleen groot, maar ook bijzonder veelzijdig. Allemaal keurig gerangschikt. Veelschrijver Mart Smeets heeft een eigen zuil. Er zijn meerdere speciale aanbiedingen en een uitgebreide afdeling bestsellers. Een nieuwsgierige meneer krijgt een rondleiding en raakt met de minuut enthousiaster; de liefhebber komt ogen tekort. Ik sla mijn kampement op bij de romans. Iedere schrijver van enige betekenis in de vaderlandse literatuur ligt geduldig te wachten. Zelden was rijkdom zo goedkoop. Mijn ogen speuren naar de ‘C’, want ik weet waarvoor ik kom. Ik val met mijn neus in de boter. Tel al snel zo’n vijftien titels van Remco Campert en sla aan het overpeinzen. Welke juweeltjes zal ik meenemen? Voor het geld hoef ik het niet te laten, kan ze gerust allemaal kopen. Campert is een schrijver die vooral in de winter goed te lezen valt, heb ik mezelf wijsgemaakt. Lichtvoetig, relativerend, soms wat melancholisch. In deze theorie kunnen moeiteloos gaten geschoten worden, maar daar gaat het niet om. Deze sacrale omgeving werkt inspirerend en dankbaar selecteer ik drie boekjes. Ik werp een blik in mijn beurs en zie een eenzaam briefje van vijftig. Oei, dat zou weleens een probleempje kunnen zijn. Een pinapparaat is hier niet en het is de vraag of het grijze heerschap met fietsbrilletje 47 euro in zijn geldbakje heeft. Voor de zekerheid even vragen. Hij beantwoord mijn vraag met een ontwapenende glimlach. Ja, aan het einde van de week is dat geen onoverkomelijk obstakel. Behalve als straks iemand nog zo’n grote flap trekt. Maar dat zal toch niet, zegt hij meer tegen zichzelf. Dat hij mijn keuze toejuicht met een instemmend knikje vind ik leuk. Beetje warmte in december is altijd fijn. Zoals elke zaterdagochtend verheugde ik mij op de column van Remco Campert in de Volkskrant. Blijkt hij op vakantie te zijn, op z’n 85ste. Ik vermoed naar zijn geliefde Parijs. Geen stukje in de krant maar wel de keuze uit drie pareltjes. Zo makkelijk is Remco niet van mij af! De vrijwilliger geeft het wisselgeld en wenst mij veel leesplezier. Goedgemutst keer ik terug naar de drukte van de winkelstraat. Was dat even een mooi halfuurtje.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: