Skip to content

London Calling

november 1, 2014

fotoMannen blijven jongetjes. En de jongetjes waren gisteren in de grote stad om de vijftigste verjaardag van onze dierbare vriend Dick ‘De Kraai’ Kraaijenbrink luister bij te zetten. Voor deze provinciaal betekende dat twee keer in een week met de trein naar Amsterdam, Berry de wereldburger! Onderweg ging de fles dropshot open en werd er geproost op de gezondheid van de jarige Job. Vanachter het raam trok het gezelschap de conclusie dat er veel te weinig vreten was voor al die beesten in de Oostvaardersplassen. Dat zou wel weer een hoop geknal opleveren in de Flevolandse dierentuin. In Big City leek het wel voorjaar en goedgemutst beenden wij richting de Zeedijk om een beetje in te drinken. (Uiteraard met mate, het betreft hier een beschaafd gezelschap.) Dick had geen idee wat de avond ging brengen en dat verontruste hem geenszins. Ontspannen als altijd genoot hij van het moment en liet zich de Leffe van de tap smaken. Toen Fred ‘Fredo’ Kanis spontaan in de rol van quizmaster kroop en een dame in het dranklokaal gokte dat Dick ”de jongeman was die dertig was geworden”, glom Dick zodanig dat ik meende te kunnen waarnemen dat de ietwat donkere ruimte eventjes oplichtte. Daar de maag van Bertus dusdanig knorde dat omstanders enigszins verontrust onze kant opkeken, besloten wij dat het de hoogste tijd voor een culinair intermezzo was. Wimpie en ‘De Aal’ stelden voor om even bij de Surinamer binnen te wippen. Prima voedsel, snelle bediening en sympathieke prijzen. Een half uurtje later concludeerde ik dat de ervaringsdeskundigen het bij het rechte eind hadden. De bodem was gelegd, wij wandelden keuvelend richting Paradiso, alwaar Dick een muzikale traktatie zou worden voorgeschoteld. Aan de zijkant van de poptempel stond ‘London Calling’ te lezen en wij voelden ons zeer geroepen. Twee podia gevuld met aanstormend talent, vooral uit Engeland en de Verenigde Staten. Vol verwachting klopten de hartjes van de polderjongens! Na een valse start (kampvuur-folk met te veel violen), ging het niveau omhoog en kwamen wij ruimschoots aan onze trekken. De groep Genghar uit North Dakota rockte er lekker op los, alleen jammer dat de zanger ervoor had gekozen te zingen als een angstig muisje. De knaller van de avond werd verzorgd door de band DNA’s. Ze zagen eruit alsof ze zo vanuit een achterstandswijk in Londen de ferry hadden genomen en ook meteen na de gig weer terug zouden gaan. Ze hielden namelijk tijdens het spelen van hun dynamische set allemaal de winterjas aan! De slaggitarist had thuis twee vechthonden, daar twijfelden wij niet aan. Zijn akoestische collega riep herinneringen op aan de jonge Paul Gascoigne en ramde dusdanig  hard op de snaren dat ik bijna medelijden met het instrument kreeg. Maar de aanstekelijke Britpop kreeg terecht veel bijval van het enthousiaste publiek. En even later tijdens twee fraaie ballads bleek de zanger over een gouden strotje te beschikken. Later kwam ik ‘Gascoigne’ op de trap tegen en complimenteerde hem met het optreden. Hij lachte wat afwezig, kwam geen zinnig woord uit. Die jongen komt er wel. In de kleine zaal traden twee bands op die geestdriftig een bak teringherrie over de aanwezigen uitstortten en dat werd duidelijk gewaardeerd. Omringd door vraagtekens kon ik slechts concluderen dat mijn inlevingsvermogen begrensd is. De Lelystadse enclave vermaakte zich echter prima en was nieuwsgierig naar Laura Colt. Uiteraard vanwege de naam en het feit dat er drie vrouwen in de band zaten. De toetsenist had zich duidelijk laten inspireren door Halloween en ging volledig op in haar eigen universum. Geheel in het zwart gekleed, duivels mooi. Overbodig te zeggen dat deze verschijning aan een nadere inspectie onderworpen diende te worden. Het oordeel was eensgezind: interessante, mysterieuze dame en een intrigerende sound. Laura keek zo moeilijk dat ik vermoedde dat ze al weken last van aambeien had, gelukkig wist ze bij het afscheid er een glimlach uit te persen. Serieus type, was de bondige samenvatting van Willem. We pikten nog de professionele rock-act van The Bohicas mee (charismatische zanger kon als stand-in doorgaan voor Leonardo di Caprio) en besloten de tram naar centraal te nemen. Dick was happy met de aangeboden muzikale fruitmand, tijd voor de afterparty in downtown Lelystad. Rond het station kon welke onverlaat dan ook gerust een kanon afschieten; de enigen die hij wellicht zou raken waren de ouderen jongeren die op weg waren naar de lokale shoarma-boer. Na een laatste hapje en drankje volgde er een emotioneel afscheid (Nee, daar ga ik verder niet over uitweiden) en lonkte het mandje. De jongetjes waren moe, maar voldaan.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: