Skip to content

Jack Bruce (RIP)

oktober 26, 2014

naamloos (8)Ik heb vanmiddag liggend op mijn rug met een kussentje onder het hoofd en de koptelefoon op de live-plaat van Cream uit 2005 in de Royal Albert Hall beluisterd. Mijn eerbetoon aan bassist Jack Bruce, die op 71-jarige leeftijd is afgereisd naar de eeuwige jachtvelden. Leverkwaal. Tja. Van het (terecht) veelgeprezen optreden is ook een indringende dvd-documentaire gemaakt. Daarin wordt duidelijk dat het een godswonder is dat de heren (naast Bruce, gitarist Eric Clapton en drummer Ginger Baker) een kleine veertig jaar nadat ze de popmuziek in lichterlaaie zetten nog een keer hun niet geringe muzikale krachten bundelden. Bruce en Baker konden, eufemistisch uitgedrukt, het niet zo goed met elkaar vinden. Onlangs was een reportage op televisie over Baker. Conclusie na een klein kwartier: geniale drummer, gevaarlijke gek. En Bruce was ook een linkmichel eerste klas. Bij Cream was Clapton derhalve gitarist, zanger en vredestichter. Niet zo vreemd dat het megasucces slechts een paar jaar duurde. Maar wel lang genoeg om een onuitwisbare indruk te maken. De blues-rock was origineel, explosief en harmonisch, ondanks dat het leek alsof ieder bandlid z’n eigen gang ging en er nauwelijks sprake was van enige communicatie. Clapton veroverde de wereld, Baker en Bruce raakten in de vergetelheid. Fans en insiders in de muziekindustrie hadden nooit verwacht dat Cream nog een keer op het podium zou staan. En toen was het ineens zover. De opwinding was gigantisch. Konden ze het nog? Hoe zou het klinken? Tot op het laatst was er ongeloof. Het was immers te mooi om waar te zijn. Toen ik de dvd voor de eerste keer zag, moest ik even slikken. Ik meende te kunnen zien dat ze het zelf ook nauwelijks konden geloven. Ze vervulden de ultieme droom en etaleerden op grootse wijze hun immense kwaliteiten. Geen moment routinematig op de automatische piloot, het spelplezier droop er vanaf. Bruce glom van trots en baste en zong alsof het zijn laatste gig was. En wat was het gruwelijk goed. Alles klopte, het publiek was extatisch. De triomftocht duurde een week, het onmogelijke was bewaarheid. Toewijding, talent en professionaliteit, en dat van drie dikke zestig plussers! Op zolder met de koptelefoon luisterde ik aandachtig naar de baspartijen van Bruce. De prachtige, warme klanken dansten in mijn hoofd. En op momenten speelde hij als een slaggitarist en werd ik getrakteerd op een waar spervuur. Opzwepend, rauw en raak. Een beest van een bassist, die zijn instrument liet spreken. Gevoel en emotie, zijn hele ziel en zaligheid legde Bruce in z’n spel. Op het einde van het meesterlijke concert is daar even die blik naar zijn makkers van weleer. Ik zie hem denken: “We hebben ’t geflikt”. Daarna was Jack Bruce eigenlijk klaar.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: