Skip to content

Aanwezig

oktober 12, 2014

Zelden meegemaakt dat ik de aanwezigheid van iemand die er niet meer was zo nadrukkelijk voelde. In het clubhuis van golfbaan Naarderbos keek de vriendelijke reus mij aan; het spandoek van de Dennis van der Zeijden Foundation kon immers niet over het hoofd worden gezien. Maar de grote animator, die mensen met een fysieke handicap op allerlei manieren aan het sporten kreeg, was er voor de eerste keer niet bij. Ik werd hartelijk onthaald door zijn broer Sander, die met een heel leger vrijwilligers het werk van de stichting voortzet. Even daarvoor begroette ik op de parkeerplaats Rob Chin, boezemvriend van Dennis en jarenlang zijn rechterhand in de organisatie. Dochter Chenda had hem voordat hij uit Almere vertrok sterkte gewenst en toen had Rob het even te kwaad gehad. Hij mist zijn makker nog elke dag. Toch hadden we allebei zin in de jaarlijkse golfdag, in de wetenschap dat Dennis er altijd zo van genoot als zijn gasten het naar de zin hadden. Het was een schitterende ochtend, het zonnetje scheen vriendelijk en wisten wij veel dat een klimatologische dip langzaam onze kant op dreef. De afgelopen dagen dacht ik in alle rust terug aan mijn ervaringen met Dennis en genoot van de beelden die tot leven kwamen. Ik bewonderde Dennis om zijn doorzettingsvermogen, professionaliteit en sociale vaardigheden. En lag geregeld in een deuk om zijn droge humor. Man, wat was die gozer gevat. Het was hartverwarmend en aandoenlijk om te zien hoe alle vriendinnen en vrienden van Dennis als vanouds alles tot in de puntjes hadden geregeld. Wat een lieve mensen.

fotoSamen met Gerrit (een vriend van Rob) en diens zoon Gerben gingen we de uitdaging aan. Na een paar droge holes was het front gearriveerd en werden wij getrakteerd op een bui die zo’n drie uur duurde. Ja, dat drukte de pret enigszins. Zeker bovenop de voormalige vuilstort was  het met een stevige wind afzien voor de mooiweer-golfers. Toen we verzopen en wel bij de laatste hole arriveerden, brak de zon door en keken wij elkaar hoofdschuddend aan. Rob nestelde zich op een bankje en nam even een moment voor zichzelf. Ik had wel een vermoeden naar wie zijn gedachten uitgingen. Elke keer als Rob, Sander en schrijver dezes samen een rondje lopen, zal Dennis altijd met ons mee wandelen. Een gegeven om te koesteren.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: