Skip to content

Het lijden van de liefhebber

oktober 6, 2014

naamloos (5)BB King is 89 jaar en treedt nog altijd op. Het afgelopen weekeinde moest hij – na een val tijdens een optreden in Chicago – de resterende acht concerten van de Amerikaanse tournee afzeggen. De blueslegende bleek uitgedroogd en uitgeput, zo constateerde een arts. Vorig jaar was een concert van de ‘King of the Blues’ zo slecht dat bezoekers hun geld terug wilden hebben. Fotograaf Rick van Gerven uit Lelystad maakte diverse prachtige plaatjes van de man die hij mateloos bewondert. Bluesfanaat Van Gerven spreekt op Facebook de hoop uit dat Riley Ben King uit Itta Bena, Mississippi met pensioen gaat en zijn gitaar Lucille aan de wilgen hangt. Een mooi afscheidsconcert met muzikale vrienden, geen lijdensweg on stage. Ik herken de pijn van de fan, het lijden van de liefhebber. Om die reden ga ik de laatste jaren niet naar Bob Dylan. Vanavond luisterde ik naar een fenomenaal concert uit 1966 met The Band in The Royal Albert Hall. Bob op z’n best. Als mijn helden een beetje op leeftijd raken, ben ik uiteraard iets minder kritisch. We hebben het immers over de liefde. Maar er is zoiets als een ondergrens. Eric Clapton en The Rolling Stones spelen nog altijd moeiteloos mee in de Champions League van de internationale popscene. De laatste keer dat ik Dylan in de HMH hoorde, staat mij nog helder voor de geest. Aangeslagen en bedroefd keek ik naar de sterrenhemel, zag een ‘Shooting Star’ en wist: het is voorbij. Zeker een paar keer per week pluk ik iets moois uit de rijke schatkamer van ‘His Bobness’ en geniet van de nummers die klinken zoals de maker ze bedoeld heeft. Ik weet niet hoeveel optredens van Dylan ik heb bijgewoond, BB King zag ik slechts 1 keer spelen. In een sporthal in Schagen, met Magic Frankie in het voorprogramma. Felix Guerain en ik waren getuige van een gelikte show waarin de ster van de avond zich vooral als entertainer deed gelden. Het kleine orkest achter hem met een heuse bandleider speelde gedisciplineerd en strak, BB wond achteloos het publiek om zijn vinger. Af en toe liet hij Lucille zo huilen dat ik voelde dat het menens was. Dan ging hij tot op de bodem en zong over the blues alsof zijn leven ervan afhing. Op die momenten was de sfeerloze sporthal plots een rokerige juke joint. De imposante bruine man vertelde beeldend wat er zoal mis kan gaan in het leven. En dat loog er niet om. Zoveel jaren later is de pijp leeg, de bluesman uitgeblust. ‘The Thrill Is Gone’. Gelukkig heeft Rick de muziek en de foto’s nog!

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: