Skip to content

Lesje geleerd

september 7, 2014

Ooit was er ontzag voor de leraar (in die tijd steevast een man), daar hoefde hij niets voor te doen. Een docent kon zich veel zo niet alles permitteren. En werd gesteund door de ouders, die net als hun kroost wel uitkeken de autoriteit van de notabele in twijfel te trekken. Tegenwoordig is het respect voor de man/vrouw voor de klas allang geen vanzelfsprekendheid meer. Komt een leraar in conflict met een puber is de kans groot dat de ouders verhaal komen halen. Zeker als het ‘slachtoffer’ van mening is dat er sprake is van grensoverschrijdend gedrag. Ik las een verhaal over een docent die een vervelende klier fysiek iets te hard zou hebben aangepakt en direct door het bestuur van de school op non-actief werd gezet. Toen bleek dat het allemaal erg meeviel (zelfs van de klier hoefde hij niet weg, de klier vond dat hijzelf ook wel behoorlijk aan het klieren was geweest) en de meester veel adhesie betuigingen kreeg van ouders en kinderen, hield de directie toch voet bij stuk. Exit. Het beeld van de eenling tegen de rest dringt zich op en de strijd lijkt per definitie ongelijk. Ik moest aan mijn eigen middelbare schooltijd in Lelystad denken. Als het gaat om de relatie tussen docenten en leerlingen zaten wij volgens mij in een transitiefase. De eerste scheurtjes in het bastion waren reeds zichtbaar, aan het gezag werd gemorreld. (Er bestond ook zoiets als natuurlijk overwicht, sommige docenten hadden ‘het’ gewoon. Zij hoefden geen orde te handhaven, hun leiderschap was een feit. Maar die toppers waren op de vinger van 1 hand te tellen.)

imagesA819E97PMijn docent natuurkunde had zo zijn eigen wetten. De natte spons waarmee het bord werd schoongemaakt vloog geregeld door het klaslokaal. Moest je maar opletten! Als hij aan een wandeling begon, waren vooral de jongens op hun hoede. Want dan was de kans groot dat hij iemand met duim en wijsvinger in de nek kneep. Net zoals veel van mijn klasgenoten begreep ik doorgaans geen moer van de lesstof. Waar hij zichtbaar plezier aan beleefde was om een kind voor het bord te laten plaatsnemen, om de materie uit te leggen. Dan verscheen er een grijns op zijn magere gezicht en keek hij vrij maniakaal uit zijn ogen. Wat volgde was niets minder dan een vernedering. Er werd gestotterd en soms ook gehuild. Maar vooral de stiltes zijn mij bijgebleven. Lang en pijnlijk. Ik geloof niet dat ik thuis mijn ouders ooit iets vertelde over de methodes die de leraar hanteerde. Ook niet dat hij tijdens de les een sjekkie draaide en al rokend de Wet van Archimedes opdreunde. Dat zijn zoon zich ook onder ons bevond interesseerde hem kennelijk niets. Als de dag van gisteren herinner ik mij het moment waarop deze intimiderende griezel zijn hand overspeelde. Hij richtte zijn pijlen op een jongen die geenszins onder de indruk was van zijn dictatoriale aanpak. De rustige knaap pakte de natte spons op, liep naar de deur van de patio, ging daar staan en nodigde onze kwelgeest uit om hem te vergezellen. En daarbij merkte hij fijntjes op dat de meester hopelijk wel een pasfoto in zijn tas had, daar de kans groot was dat men hem thuis niet meer zou herkennen als onze klasgenoot met de sponzengooier klaar was. Zonder iets te zeggen vluchtte de meester de klas uit, zijn spullen liet hij onbeheerd achter. Later zou ik te weten komen dat hij linea recta naar de directeur was gelopen, helemaal in paniek. Aan zijn regime was een einde gekomen, hij had zijn lesje geleerd.

 

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: