Skip to content

Dieren-Olburgen

september 1, 2014

fotoEen wanhopige EC vertelde over de sleutel naar de snelweg. Eric had de blues weer eens flink te pakken. Een stem vol smart. Zijn lievelingsgitaar ‘Blackie’ hield het ook niet droog. Lange uithalen, het viel allemaal niet mee. Zoveel was duidelijk. Aangekomen in druilerig Dieren moest ik ‘Slowhand’ even de mond snoeren. Veerpont Dieren-Olburgen zonder tomtom bereiken leek achter de laptop een peulenschil. Het autoraampje omlaag doen voelde als een nederlaag. De vriendelijkheid van een buurtbewoner was hartverwarmend. Ze negeerde de zeikregen en legde vrolijk twee keer uit hoe ik de Fiesta uit dit kruip-door-sluip-door wijkje moest manoeuvreren. Regendruppels nestelden zich op mijn bril. De dame trakteerde mij op een gemoedelijke glimlach. Ik drukte zachtjes het gaspedaal in en dacht: wat een leuke buurvrouw. Een paar honderd meter door een andere bewoonde enclave en ik zag plots de stuurhut van de pont. De schipper zat te lezen, of de boekhouding te doen, wie zal het zeggen. De stroming van de IJssel was goed zichtbaar. Alles was grijs en grauw. Ik vroeg mij af hoe het zou zijn om elke dag hetzelfde stukje heen en weer te varen. Daar kwam de man die het wist aan. Maar ik overtuigde mezelf snel dat hij op zo’n sombere dag niet zat te wachten op vragen van een vreemdeling. Hij keek mij vriendelijk aan en zei wat ik moest betalen, van chagrijn niets te merken. Kwestie van een professionele houding, of gewoon een aardige inslag. Ik neigde naar het laatste. Langzaam voer het pontje naar de overzijde en stond het leven even stil. Een diepliggend vrachtschip kroop voorbij. Ik moest ineens denken aan het boek ‘Been in de IJssel’ van Joris van Casteren. Die gedachte vervloog toen het ijzer het beton raakte en de slagboom omhoog ging. Een smalle weg doorkliefde de grote weilanden. Een stel koeien stond statig bij elkaar, alsof elk moment de fotograaf zich zou melden. Ik had zin om nog een keer de weg te vragen en spotte een grote vent in een joggingpak en legerjas. Bij het noemen van de naam van de bewuste camping begonnen zijn oogjes te glinsteren. Hij had duidelijk schik van deze opdracht. Op zwierige toon en met een dialect dat ik net aankon, luisterde ik half, gefascineerd door het kinderlijke enthousiasme van de uit de kluiten gewassen dorpeling. Ik was er bijna. Er mocht dan wel van alles aan de hand zijn in de wereld, ik voelde me op mijn gemak. Toen Clapton zijn formidabele tranentrekker had afgerond, werd ik door camping ‘Dorado Beach’ hartelijk welkom geheten. Het regende nog steeds.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: