Skip to content

Geheugensteuntje

augustus 14, 2014

Voor de zoveelste keer in mijn leven danst de muziek van Bob Dylan als vanzelfsprekend door mijn hoofd. Ik heb de geluiden reeds lang geleden gearchiveerd, af en toe komt er iets bij. Veel logica valt er niet in te ontdekken. Het is een imagesSPAMLF7Lgeruststellende gedachte dat ik weet waar alles ligt en nooit het gevoel heb dat er stukken ontbreken. Ook al is de collectie verre van compleet. De brandende ambitie zoveel mogelijk materiaal te willen bezitten heb ik nooit gehad. Evenmin voel ik de behoefte alle teksten te doorgronden. Soms laat ik de boel een beetje versloffen, lijkt het heilige vuur verdwenen. Dan heb ik een geheugensteuntje nodig om mij eraan te herinneren wat ware liefde is. Gisteravond in het Concertgebouw te Amsterdam ontdekte ik weer hoe verslingerd ik ben aan het unieke repertoire. Zanger/gitarist/tekstschrijver Tim Knol had bijzondere collega’s om hem heen verzameld, die met speels plezier een kwalitatief hoogstaande ode aan de levende legende brachten. Het was alsof ook zij (wederom) bevangen werden door het Bob-virus, zo gedreven en overtuigend waren hun performances. Ik zat op het balkon een paar stoelen verwijderd van de plek waar Beatrix altijd plaatsneemt als ze een voorstelling bijwoont en voelde mij de koning te rijk. Als een droge spons absorbeerde ik de prachtige klanken en stemgeluiden. Het was een memorabele, bij vlagen emotionele avond. Toen Ernst Jansz zijn Nederlandse versie van Desolation Row zong en speelde met de passie van een tiener die voor het eerste in zijn leven op slag verliefd wordt, raakte hij bij mij een gevoelige snaar. De voormalige zanger/toetsenist van Doe Maar vertelde in 1 nummer voor mij het hele verhaal. Vanavond heb ik een uurtje op zolder gezeten, ik moest even wat afstoffen. Ik neurie stukken uit het mysterieuze lied Senor, met die melancholische saxofoon. Ontelbare keren luisterde ik naar dit nummer. Geen flauw benul waar het over gaat. Maar in elke zin zit dreiging en verdriet. Hij heeft mij weer in zijn greep en ik geniet van het slachtofferschap. Forever Bob!

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: