Skip to content

Herdenken

juli 26, 2014

10533047_10152196428662175_3388211736872055848_nEen mooi beeld dat ook melancholisch stemt. Omdat het een foto uit het verleden is. Mijn twee muzikale helden Eric Clapton en JJ Cale zullen nimmer meer geanimeerd op een veranda met elkaar praten. De meester van de Tulsa-sound is namelijk niet meer onder ons. Een tijdje was ik in de veronderstelling dat hij eeuwig door zou spelen, maar dat bleek een vergissing te zijn. Eric zit zichtbaar te genieten, waar zouden ze het over hebben? Daar kan een mens over fantaseren en dat doe ik graag. EC heeft zijn bewondering voor de bescheiden liedjesman nooit onder stoelen of banken gestoken. Sterker nog: hij gaf ronduit toe herhaaldelijke pogingen te hebben ondernomen om zo te klinken als Cale, die blues, jazz, country en soul moeiteloos met elkaar combineerde tot een heerlijke potpourri aan geluiden. Een unieke sound waar hij patent op had en de ijverige ‘Slowhand’ kon de sleutel maar niet vinden. Het dichtst bij was hij op 461 Ocean Boulevard. Voor zijn gevoel bleef hij echter lichtjaren verwijderd van de even ontspannen als aanstekelijke nummers van de vriendelijke verhalenverteller met zijn onafscheidelijke gitaar. Clapton nam diverse songs op van de man die hij adoreerde, ze maakten samen een puike plaat (The road to Escondido) en Cale was een prominente gast op het jaarlijkse Crossroads festival van Eric. Ze spraken dezelfde taal en hadden geen enkele moeite hun ego’s aan de kant te zetten. Het wederzijdse respect was groot, het plezier om samen liedjes te spelen zichtbaar. Beide introverte, verlegen types, niet erop uit om de show te stelen. Ze genoten van elkaars aanwezigheid. Vreedzaam en liefdevol. Geen afgunst of agressie. Daarom ontroert deze foto mij ook, hij is zo puur. Als alle wapens toch eens door muziekinstrumenten werden vervangen en mensen gingen samenspelen en naar elkaar luisteren. Idealistische prietpraat, zo u wilt. Ik kijk nog een keer naar de twee mannen en voel een enorme rust over mij komen. Dat kan geen toeval zijn. Maandagavond leg ik de plaat Call me the Breeze op de draaitafel en luister naar het muzikale eerbetoon dat Clapton met een handvol collega’s heeft gemaakt ter nagedachtenis aan een goede vriend die hem is ontvallen. Over herdenken gesproken.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: