Skip to content

Strandeconomie

juli 13, 2014

imageDe meest gestelde vraag die ik op dit eiland heb moeten beantwoorden is of ik gemasseerd wil worden. Een heel contingent Chinese dames (ze zien er erg Chinees uit, vind ik) struint de stranden van Corfu af en ook in Barbati zijn ze elke dag prominent aanwezig. Nu heb ik mijn journalistieke jas in Lelystad aan de kapstok laten hangen, maar desondanks blijf ik mezelf vragen stellen. Maken ze allemaal onderdeel uit van een organisatie en hoe legaal zijn deze werkzaamheden? Zouden ze zoiets als een diploma bij zich hebben? Zit in Corfu stad een meneer of madam ’s avonds euro’s te tellen en krijgen de werkbijen een slavenloontje? Erg vrolijk vind ik ze niet, de communicatie heeft iets mechanisch. Ook niet zo vreemd als je maandenlang een legioen vreemdelingen telkens dezelfde vraag moet stellen. Aanvankelijk vond ik het een nogal triest tafereel, omdat ik in de veronderstelling was dat niemand ooit zei: ja, lekker, leef je maar eens lekker op mijn rug uit meid! Totdat ik nadrukkelijker inzoomde en erachter kwam dat af en toe de schoudertas wel degelijk openging en de massageolie tevoorschijn kwam. Nogal wiedes bedacht mijn slimmere helft: waarom lopen ze hier anders! Ze maken onderdeel uit van wat ik gemakshalve de strandeconomie noem. Mooi toch, al die uitingen van het kapitalisme. We kopen met z’n allen maar al te vaak dingen die we niet nodig hebben. Een massage, overbodige flauwekul natuurlijk. Toch geniet ik ervan, al die vormen van vrij ondernemerschap. Probeer die toeristen zoveel mogelijk poen uit de zakken te kloppen, dat is het spel. Ik hoop alleen dat de ietwat gezette Chinese jongedame die mij vandaag reeds vier keer dezelfde vraag heeft gesteld niet al te zeer wordt uitgebuit. Haar droevige gelaat doet vermoeden van wel. Dan is de bruine jongeman met de Bob Marley pet een stuk beter geluimd. Hij verkoopt geel-rode bandjes, die om de pols gedragen worden. Is wat je noemt een echte verkoper, in alles de tegenpool van de Chinezen. Hij bokst met Jan en alleman en babbelt als een standwerker op de markt. Het lijkt erop dat het er niet toe doet wat hij in de aanbieding heeft (allemaal overbodige rommel), zijn clientèle gaat – denk ik – overstag door zijn performance. Voor zo’n gozer heb ik respect, die neemt zijn werk serieus en is goed in zijn vak. Dat is de collega met de horloges en Nike en Adidas schoenen bepaald niet. Hij murmelt onverstaanbaar zachtjes en kijkt niemand in het bijzonder aan. En dat terwijl zijn spullen veel interessanter zijn dan die duffe bandjes van de uitbundige rastafari. Hij oogt apathisch, misschien is hij wel verlegen. Voor deze professie is hij niet in de wieg gelegd. Dat gezegd hebbende dringt de volgende vraag zich op: waar komen al deze arbeiders vandaan (lid van een vakbond zullen ze wel niet zijn)? De beste verkoper was gisteren op het strand en laat ik die nou net gemist hebben. Toen ik terugkwam van een siësta zag ik een geëmailleerde schildpad op mijn tafeltje liggen. De meiden waren er wel en vertelden mij dat een dove jongen op elke tafel een schildpad neerlegde en een briefje. Daarop stond dat hij niet kon horen en de beestjes verkocht om in zijn levensonderhoud te voorzien. Uiteraard gingen de meiden voor de bijl, die drie euro had ik ook grif gegeven. Inderdaad, een schildpad heb ik niet nodig. Was het toch mijn journalistieke argwaan dat ik mij een moment afvroeg: hij zal toch wel doof zijn? Waarna ik die vraag afdeed als moralistisch geneuzel en de waardering voor deze verkooptruc het ruimschoots won.

Ps. In mijn vorige stukje vroeg ik mij af of Robin van Persie het slachtoffer is geworden van de catenaccio-tactiek van Oranje. En besloot om eerst de wedstrijd tegen de Brazilianen te bekijken. Wel die pot heb ik niet gezien. Die begon hier om elf uur ’s avonds en deed een half uur eerder de luiken dicht. Ik beleef zo’n toernooi hier toch anders, minder intensief, geloof het allemaal wel en beetje. Ik las dat hij heel behoorlijk heeft gespeeld en daarna Pierre van Hooijdonk onderuit de zak heeft gegeven. Blijft een beetje een merkwaardige snuiter die Robin. Erg gevoelig, denk ik. Guus Hiddink moet in de kwalificatiereeks voor het EK Robben aanvoerder maken. Die is Van Persie in alle opzichten de baas en een stuk evenwichtiger. Vanavond wel naar de finale kijken. Ik ben voor Duitsland. Omdat het een schitterend team is en ik al een poosje geleden heb besloten dat Duitsland mijn tweede vaderland is. Gidsland van Europa!

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: