Skip to content

Wolken

juli 10, 2014

Als kind deed ik dat vaak: kijken naar de grote, witte wolken en dan maar zoeken naar iets wat ergens op leek. In mijn herinnering ontwaarde ik meestal dieren. Geconcentreerd bekeek ik de zwevende slagroom, speurend naar een olifant of een dolfijn. Als ik plotseling wat bijzonders zag, was er sprake van een zekere opwinding. Alsof ik een heuse ontdekking had gedaan. Met een beetje fantasie kon ik van alles tevoorschijn toveren. En even later was het weer weg en zocht ik vrolijk verder, er was immers zoveel moois te zien daar boven in de lucht. Ik weet nog wel dat ik soms omstanders (meestal mijn ouders) – enthousiast als ik was – deelgenoot van mijn kijkplezier wilde maken. Dat lukte doorgaans maar matig, de respons beperkte zich tot een plichtmatig “oh, ja”. Niet dat de lauwe reacties de pret konden drukken, wolken kijken was toch vooral een solitaire bezigheid. Voor mij was het een soort magisch ritueel. Zo jong als ik was, beschikte ik over voldoende geduld om mijn witte vrienden in alle rust te ontleden. Een beetje vergelijkbaar met vissen, aan de zijde van mijn vader kon ik uren naar de dobber turen. Maakte niet uit hoe vaak ik beet had, ontspannen en gefocust bleef ik in het moment. Nu ben ik 51 en zit op een Grieks eiland de wolken te observeren en merk dat ik het zo leuk vind als vroeger. Vanmorgen zag ik een vos die omkeek, een oude oma in een bed, een straaljager en nog veel meer. Heb ik me zeker een half uur uitstekend mee vermaakt, benieuwd wat ik morgen zie!

image

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: