Skip to content

De dag erna

juli 10, 2014

Op het kleine terras zit een oude Griek te roken en een beetje glazig voor zich uit te staren. Zou hij ook tot ver na middernacht voor de buis hebben gezeten? Mechanisch rookt hij een sigaret. Doen ze graag die Grieken, roken. Ik heb zojuist het heuveltje beklommen en sta in de bakkerij een beetje uit te hijgen. Conditie van een wijkagent. De ochtendzon krijgt alle ruimte boven Corfu, zoals elke dag het geval is. Het ruikt er heerlijk en ik kijk verlekkerd naar de taartjes in de vitrine. Voordat we vertrekken koop ik een stukje cocostaart, spreek ik spontaan met mezelf af. De bakker groet mij vriendelijk, hij ziet er uitgeslapen uit. Ik stel mij zo voor dat hij op dit moment van de dag een tevreden mens moet zijn. Al die heerlijke verse broden heeft hij gemaakt en zijn vrouw (ja, dat moet toch wel de bakkersvrouw zijn) gaat ze allemaal verkopen aan toeristen zoals ik. Ik kan zeer van dergelijke taferelen genieten. Het zijn de kleine dingen die ’t doen, dat werk. De kokette dame is ijverig bezig met het sorteren van van alles en nog wat. Het geeft mij de tijd om even stil te staan bij het optreden van ‘onze jongens’. Niet dat ik daar zin in heb, maar sommige dingen gebeuren gewoon. Nababbelen is zinloos, van tevoren leuteren eigenlijk ook. Toch is het leuk, een soort nationaal gezelschapsspel. Het veroordelen van ‘de schuldigen’ is een manier om de frustratie te lozen. Daar heb ik op deze prachtige morgen geen enkele behoefte aan. Straks eerst thee en een sapje en daarna een bakkie koffie. Prima medicijn tegen de Barbati blues. Ah, de charmante vrouw heeft nu haar ogen op mij gericht. Ik wijs een brood aan en het nog warme lekkernij kost mij een euro. Ik wandel rustig door de hoofdstaat en ben op mijn hoede, want Grieken weten waar het gaspedaal zit. Ik denk aan Ron ‘Beton’ Vlaar. Held en schlemiel, ik heb met hem te doen. Zo, nu nog even goed opletten de heuvel af. Een ongelukje zit in een klein hoekje en ik voel me nog een beetje wankel. Duitsland wordt wereldkampioen en dat vind ik prima. Mooie spelers, goed team, fijne trainer. Onder een boom zit een kat. Een mager scharminkel, zoals alle katten hier. Vergeleken met die vlieggewichten is Frank de Kat een dikzak. Ik mis Frank een beetje. Vandaag ga ik aan het verzamelde werk van Remco Campert beginnen. Het WK is plots heel ver weg.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: