Skip to content

‘Gran Torino’

juni 8, 2014

naamloos (2)Met een hoofd vol watten en lodderige oogjes keek ik gisteravond met de meiden naar de film ‘Gran Torino’ van Clint Eastwood. Ik had ‘m al een keer met vriend Bertus in de bioscoop gezien, maar vond een tweede keer geen bezwaar. De Amerikaanse bink brak in de States door met de televisieserie ‘Rawhide’. Als stille wreker in de spaghetti westerns van Sergio Leone werd hij wereldberoemd en tilde – gedragen door de schitterende muziek van Ennio Morricone – het genre naar een hoger niveau. Begin jaren zeventig verruilde de ijzervreter de prairie voor de straten van San Francisco, om als ‘Dirty Harry’ Callahan op non-conformistische wijze het boeventuig (letterlijk) omver te schieten. Weldra ging hij zelf regisseren en dat leverde onder meer het prachtige ‘Play Misty for me op’, waarin de liefde van Eastwood voor de jazz goed te horen is. Hij bleef in hoog tempo films maken, die vrij snel in de videotheek te vinden waren. Niet echt goed, niet slecht; beetje op de automatische piloot. Met als positieve uitschieter ‘Escape from Alcatraz’. In de jaren negentig besloot Eastwood dat hij tijd was om echte verhalen te gaan vertellen en zijn kwaliteiten als karakteracteur volledig uit te buiten. Zo maakte hij met Meryl Streep het dramatische liefdesdrama ‘The Bridges of Madison County’. Andere favorieten van mij zijn ‘Unforgiven’ en ‘Million Dollar Baby’. Films waarin de gevoelens en drijfveren van mensen op heel subtiele wijze worden onderzocht en blootgelegd. Eastwood kijkt achter de maskers en laat geduldig en effectief zien hoe het werkelijk zit. Het is vaak geen mooie wereld, de prijs die moet worden betaald voor een beetje geluk (of liefde) is hoog. De romantiek van Hollywood is ver te zoeken, daarvoor zijn de producties van Eastwood te realistisch en confronterend. De dialogen zijn scherp, elke gezichtsuitdrukking heeft een betekenis; in de beperking herkent men immers de meester. Zo ook in ‘Gran Torino’. De film begint traag. Een verbitterde Koreaveteraan (Eastwood) zit op zijn veranda blikjes bier te hijsen en zich te ergeren aan zijn Aziatische buren, die zijn wijk hebben overgenomen. Zijn vrouw is net overleden, hij heeft een hekel aan zijn kinderen. Zijn enige vriend is zijn hond. En dan begint Eastwood te bouwen aan wat een prachtig uitgebalanceerd melodrama wordt. Gevoelig, intens en geloofwaardig en met een glansrol voor de creatieve ambachtsman. Meer ga ik niet verklappen.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: