Skip to content

Het wonder van Vaassen

april 6, 2014

gangMet deze  heren (…) heb ik competitie tennis gespeeld bij Poseidon in Lelystad. Dat heuglijke feit wordt elk jaar op passende wijze gevierd. ‘Tennisgrieken’ (balletje slaan, hapje Grieks eten) is inmiddels ingeburgerd en zal een prominente plek op de evenementenkalender houden. Toen wij gisteren moe maar voldaan aan de rand van de baan onze topprestaties van die middag evalueerden, deed Bertus een greep in zijn immense tennistas. Het gezellige gerinkel van de borrelglaasjes verhoogde de intimiteit en weldra waren de kelkjes gevuld. Wat hij ook ontdekte in zijn bungalowtent was een berg uitslagenformulieren van zo’n beetje alle officiele wedstrijden die dit illustere gezelschap afwerkte. Bij het doornemen van de cijferbrij kwamen wij nogal wat nederlagen tegen. Uiteraard speurden wij net zolang totdat er indrukwekkende zeges werden gevonden, om daar vervolgens net iets langer bij stil te staan. Ik kon mij er weinig meer van herinneren, maar 1 specifiek duel staat mij nog heel helder voor de geest. Het was in het eerste seizoen, toen Wim, Dick, Fred en schrijver dezes op zaterdag bij ‘Ut Derde’ van SV Lelystad voetbalden en een dag later het grasveld voor de gravelbak verruilden. Om samen met de reeds genoemde Bert en Allard ‘De Aal’ Kuik de eer van Poseidon hoog te houden. Maar ’s ochtends voor vertrek naar Vaassen bleek dat we reeds met 2-0 achter stonden, omdat vierde man Willem niet ongeschonden uit de derby tegen Unicum (2-0 winst) was gekomen en een vervanger op het laatste moment regelen niet tot de mogelijkheden behoorde. Dat mocht de pret niet drukken. Het zonnetje scheen en Bertje, ‘De Kraai’ en ‘De Brink’ reden goedgemutst als altijd naar de Veluwe. Misschien konden we er een gelijkspelletje uit peuren. Bert verloor, Berry won, Dickie moest een punt pakken! En wat toen gebeurde kan ik tot op de dag van vandaag nog altijd niet geloven. Dick was op zaterdag tegen de blauw-witten diep gegaan (een ontspannen potje voetballen is voor hem nimmer een optie geweest) en was nog onwetend van de slijtageslag die aanstaande was. Tegenover hem stond een grijsaard die – zo vermoedden wij – al een tijdje van zijn pensioen genoot en akelig fit over de baan paradeerde. Zweetband over zijn kale schedel gedrapeerd, broek lekker hoog opgetrokken; aan de start van een marathon had hij zeker geen modderfiguur geslagen. De strategie van Dick was simpel: hij sloeg alles terug. Maar dat deed ‘Jos Hermens’ ook. Nog nooit zag ik zulke lange slagenwisselingen. Toen ik wegging voor een sanitaire stop en vijf minuten later mij weer bij Bertje vervoegde, zei hij dat ze nog altijd met dezelfde rally bezig waren! Op een gegeven moment sloeg het noodlot keihard toe: onze gladiator lag languit op de grond. Kramp! En wat deed de opa van Vaassen: hij ging pesterig rondjes rennen om te laten zien dat hij zo fit als een hoentje was. Een trieste aftocht leek onafwendbaar, de smadelijke nederlaag een feit. Dick strompelde naar de baseline en met een van pijn vertrokken gezicht stelde hij zijn executie nog even uit. Hij zou nog een keer neergaan, maar weigerde domweg te capituleren. Rambo Kraaijenbrink danste op het laatst als Muhammed Ali en deelde na een kleine vier uur de genadeklap uit. Het wonder van Vaassen was geschied! Toen wij in een flow het dubbel wonnen, stond er 3-3  op het scorebord. Zelden heb ik zo’n gelukzalige glimlach op het gezicht van onze Dick gezien.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: