Skip to content

K**beest

maart 19, 2014

hondaandelijnIk wandelde vanmorgen goedgemutst door mijn wijk op weg naar de oude school van mijn dochter, alwaar ik gebruik ging maken van mijn stemrecht. Dat vind ik elke keer weer een bijzonder moment. Ik heb de laatste tijd de nodige opiniestukken gelezen en de scepsis en het cynisme over het democratisch tekort was niet van de lucht. Daar laat ik mij echter niet door ontmoedigen. Ik leef in het nu, heb mij in de afgelopen maanden in de programma’s van de lokale partijen verdiept en na een laatste studie wist ik mezelf gisteren te overtuigen in welk vakje ik het potlood zou laten landen. Op een groenstrook speelde een puber met een grote hond. Er werd iets weggegooid, bakbeest haalde het op. Dat werk. Ik registreerde het tafereel zonder al te veel interesse, ik was immers op weg naar het stemhokje! Wat ik niet wist was dat de vrolijke viervoeter weldra een heel andere kant van zijn karakter zou etaleren. Het loslopende gevaarte zag namelijk twee aangelijnde kameraadjes en verruimde spontaan zijn speelterrein. Met enorme passen werd de aanval ingezet en binnen enkele seconden was de baas van de twee kleine honden verworden tot een panisch schreeuwende draaitol. Het woord spelen kreeg een heel nieuwe dimensie. Het zwart-bruine monster gromde, de nekharen gingen omhoog en hij beet er lustig op los. Ik schatte de situatie in en het leed geen twijfel dat er sprake was van een noodsituatie. Temeer daar de jongeman zo passief als een paspop toekeek hoe zijn makker zich op het slagveld te buiten ging aan buitenproportioneel geweld. Voordat ik het wist stond ik midden in het strijdgewoel en probeerde ik de halsband van dat k**beest te pakken te krijgen. Woeste bewegingen maken en hard schreeuwen was mijn tactiek, maar de ‘hondjeshapper’ gaf zich niet makkelijk gewonnen. Toen 1 van de slachtoffers zich losrukte, zette het bijtende mormel de achtervolging in. Ik rende door het Rijnland en dacht niet aan het stembureau. In een voortuintje laste de agressieveling een pauze in en had ik ‘m eindelijk te pakken. De oetlul deed vervolgens bijtmans aan de lijn en ik sneerde dat die kruising tussen een hufter en een klootzak nimmer vrij mocht rondlopen in een woonwijk. Hij droop aangeslagen af. De eigenaar van de underdogs gaf mij een hand. Hij stond te trillen als een rietje. Het mopshondje moest zeker gehecht worden, maar gelukkig viel de schade mee. Opgelucht en nog een beetje boos vervolgde ik mijn weg. Toen ik eenmaal in het stemhokje stond, het biljet openvouwde en het rode potlood oppakte, wist ik weer waarom ik mijn loft had verlaten.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: