Skip to content

Peter en Boris

maart 5, 2014

borisWat is je mooiste herinnering? Schrijver Peter Buwalda hoefde er niet al te lang over na te denken. De auteur van de bestseller Bonita Avenue verhaalde in Psychologie Magazine enthousiast over een vakantie in Eindhoven bij zijn opa en oma. Was een mooi stukje over geborgenheid en rust. Peter boven met een boek van Winnetou op het grote bed, oma bereidde beneden de maaltijd. Ik snapte dat hij het naar zijn zin had. Wat mij uit het stukje bijbleef was dat ze gedrieën naar de finale van Wimbledon 1985 hadden gekeken, die werd gewonnen door de 17-jarige Boris ‘Boom Boom’ Becker. Toen ik dat las, kwamen oude beelden tot leven. Ook ik had vakantie toen de Duitse tiener de tennishemel bestormde. Op camping Le Chevreuils in Seignosse, even boven Bayonne, stond ons tentje lekker in de schaduw. De zee was elke dag onze beste vriend en met een zekere regelmaat nuttigden wij een maaltijd bij mijn ouders, die even verderop de vouwwagen hadden uitgeklapt. Op de bewuste zondagmiddag werd het strand genegeerd. ’s Middags togen wij tijdig naar de kantine om een goed plekje te bemachtigen. Van de wedstrijd tussen Becker en de Zuidafrikaan Kevin Curren wilden wij immers geen slagenwisseling missen! Ik was uiteraard voor de onstuimige tiener met zijn melkboerenhondenhaar en energieke uitstraling, die naar elke bal dook die hij dacht te kunnen halen en met zijn verwoestende opslagen verantwoordelijk was voor de vele schroeiplekken in het heilige gras. Curren zag ik (vooringenomen linkse journalist) als een representant van het apartheidsbewind. Hij mocht blij zijn te mogen figureren in de triomftocht van de populaire krachtpatser, winnen was geen optie. (Van anti-Duitse sentimenten heb ik nooit iets moeten hebben. Ik kom graag in Duitsland, vind Duisters prettige mensen en mag op z’n tijd graag een mopje Duits praten. Ook Duitsers die mij in mijn eigen land in het Duits aanspreken, sta ik vriendelijk te woord. Duits praten, leuk!) Boris trok ongecompliceerd en vastberaden ten strijde en wist met zijn attractieve en effectieve aanvalsspel vele mooie punten te scoren. Dit tot grote vreugde van de kleine Duitse enclave, die wij het succes van harte gunde. Curren ging steeds chagrijniger kijken en dat kwam doordat hij stevig in de pan werd gehakt. Tevreden kuierden wij terug naar onze tent. Vlees op de barbecue, wijntje erbij. Proost Boris! Mijn mooiste herinnering is het niet, maar dankzij Peter Buwalda dwaalden mijn gedachten af naar die aangename zomerdag, bijna dertig jaar geleden. En voordat ik er erg in heb is het vrijdag en dan geniet ik weer van de prachtige, wekelijkse column van Buwalda in de Volkskrant. Wie weet schrijft hij binnenkort een stukje over tennis!

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: