Skip to content

Dobber op heel langzame golven

maart 2, 2014

tafel‘De rest van mijn leven is een tafel vol vlinders. Iedere seconde vliegt er 1 weg. Als de tafel leeg is ben ik dood’. Je moet er maar opkomen. Literatuur mensen, wat zouden we zonder zijn. Reddeloos verloren is misschien wat overdreven. Toch mag ik graag mijmeren over het boek als medicijn tegen de oorlog. En dan bedoel ik vooral het gevecht in het hoofd van de mens. Alle prikkels die de moderne maatschappij vanuit alle hoeken en gaten afschiet, met onrust en nervositeit tot gevolg. Wie een boek leest, heeft verder niets nodig. De perfecte afleiding, de ideale pil tegen vele kwalen. Laat je meevoeren op de golven van het woord en beleef de innerlijke rust die zich als vanzelfsprekend in het brein nestelt. Ja, het kan een vlucht zijn, maar ook een basis. Het is bovenal een keuze. Gisteravond bevond ik mij een paar uur in een heerlijk universum, ver verwijderd van alles. En op pagina 86 van ‘Een tafel vol vlinders’ van Tim Krabbe las ik de zinnen waarmee dit stukje begint. Het Boekenweekgeschenk van 2009 heb ik geleend uit de ‘buurtbieb’ van Stephanie van Iersel. Een houten huisje op palen met daarin leesvoer voor de bewoners van de wijk. Het is een prachtige novelle van een auteur van wie ik eerder iets las. Na het lezen van dit meesterwerkje over een vader en zoon die geen vader en zoon van elkaar zijn (nieuwsgierigheid gewekt?), weet ik: hier blijft het niet bij. Wat kan die man intelligent en origineel schrijven over wat er in hoofden van mensen zoal kan omgaan. De zoon van de overleden echte vader ziet zijn grootouders voor het eerst. Krabbe schrijft dan: ”Ik zag de rimpels in de vriendelijke oude gezichten van Geert en Johanna, hun begrip, hun glimlach, het langzame, instemmende knikken van het hoofd van Geert Bontje, mijn grootvader, als een dobber op heel langzame golven, ik zag hun oude dunne wenkbrauwen, de haartjes die uit de oren groeiden, het weten achter hun voorhoofden: dit is nou de zoon van onze zoon Menno, die dood is.” Als een dobber op heel langzame golven. Hoe mooi wil je ’t hebben! Ik loop straks naar mijn achterbuurvrouw en leg het boek terug in de ‘Little Free Library’. Wie weet ligt er een pareltje op mij te wachten.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: