Skip to content

Ambachtsman

februari 8, 2014

svenVakmanschap. Zo noemde hij het zelf. Sven Kramer declasseerde het voltallige deelnemersveld op de Olympische vijf kilometer in Sotsji en typeerde zichzelf vervolgens als een ambachtsman. Dat vind ik een mooie, bescheiden uitspraak. Even daarvoor maakte hij een ieder die het wilde deelgenoot van zijn enorme vreugde na de fenomenale demonstratie van macht. De ontlading was groot, de blijdschap oprecht en het respect voor deze ultieme sportman (bij mij) grenzeloos. Uiteraard wisten de azijnpissers op voorhand dat het een formaliteit was, het open Nederlands kampioenschap waar de internationale krabbelaars mochten figureren. Ik heb de laatste jaren niet onder een steen gelegen en weet heus wel dat de concurrentie buiten ons land weinig tot niets voorstelt. Maar dat komt vooral doordat het niveau van de vaderlandse elite zo hoog is, met Sven Kramer als absolute grootvorst. Of hij een natuurtalent is, weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat deze superprof heel hoge eisen aan zichzelf stelt, niets aan het toeval overlaat en gruwelijk veel arbeid verricht. Toewijding, ambitie en eerzucht; Kramer is een man met een gouden missie. Hij wil boven de sport uitstijgen en dat gaat hem lukken, omdat hij Sven Kramer is. Misschien is het wel zijn tragiek dat hij continu zijn eigen scherprechter moet zijn, omdat niemand in staat is hem serieus te testen. Juist daarom is wat hij presteert zo razend knap. Gemakzucht en hoogmoed krijgen geen vat op deze streber op schaatsen. Hij schrijft sportieve geschiedenis op geheel eigen wijze, is de architect van zijn eigen succes. Eigengereid en eigenzinnig, maar na zijn blessure ook steeds beter in staat van zijn sport te genieten. Wat gleed hij toch weer grandioos over het ijs, het prachtige lijf perfect in balans. Krachtig en soepel tegelijk. Van start tot finish de uitstraling van de ware kampioen. Ik verheug mij op het verdere verloop van zijn goldrush en sluit zelfs een zege op de 1500 meter niet uit. Wat een coole gozer, met dat mysterieuze litteken op zijn rechterwang. Nee, ik wil niet weten hoe dat komt. Er moet iets te raden overblijven.

2 reacties leave one →
  1. Joost van de Beek permalink
    februari 8, 2014 4:15 pm

    Leuk stukje. Nu weet je het toch:

    “Is er dan niets kinds meer aan die nog jonge Kramer? Jawel. Wie vraagt naar dat enorme litteken in zijn gezicht, krijgt een speelse lach. ,,Ik was een jaar of zes en zat vol energie. Ik ben zo door een pui heen gelopen toen ik aan het spelen was bij een vriendje thuis, zo wild was ik. Ik zat onder het glas, mijn gezicht onder het bloed. Als de moeder van dat vriendje dit leest, krijgt ze opnieuw een hartverzakking, zo was ze geschrokken. Ik ben daarna wel een jaar lang met de plastisch chirurg in de weer geweest. Nou ja, het is goed afgelopen.’’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: