Skip to content

Vergeten juweeltje

september 27, 2012

Ik heb me nogal verbaasd over de juichende recensies over de nieuwe plaat van Bob Dylan. Gijsbert Kamer riep ‘Tempest’ in de Volkskrant uit tot zijn beste. Na een keer luisteren, had ik al mijn bedenkingen. En nu ik de laatste cd van mijn muzikale held een stuk of acht keer op mijn zolderkamer heb gedraaid, moet ik (helaas) constateren dat Kamer dingen hoort die mij ontgaan. Daar zo’n beetje alles wat ‘Zimmie’ heeft gemaakt bij mij in de kast staat, durf ik mezelf als Bob-kenner wel enige autoriteit toe te dichten. Op Tempest staan een paar fraaie songs, maar ook enkele die mij enigszins op de zenuwen werken. Geeft niets. Ik vind het ontroerend en indrukwekkend dat Dylan op 71-jarige leeftijd nog altijd zijn eigen muziek componeert en nummers schrijft, daar waar zijn generatiegenoten leunen op bestaand werk en slechts af en toe optreden. ‘His Bobness’ is vanaf 1988 op een ‘Never ending tour’. In Trouw werd hij liefdevol omschreven als een verfromfraaide kraai en zo klinkt hij ook. Zijn stem schuurt, raspt, krast; soms wordt het zelfs mij bijna te machtig. Maar dan luister ik naar ‘Soon after midnight’ en weet ik weer precies waarom mijn liefde voor zijn werk grenzeloos en onvoorwaardelijk is. Dat is de Dylan waar ik het meeste van hou, de Dylan die het klein en intiem houdt. Daarom draai ik onder de dakpannen ook opvallend vaak het vergeten juweeltje ‘John Wesley Harding’ uit 1968. Volstrekt tijdloze muziek uit de periode dat de poeet een teruggetrokken leven leidde. Het is bij mijn weten de enige plaat van Dylan waarop de mondharmonica in elk nummer dominant aanwezig is. Stuk voor stuk prachtige luisterliedjes, met bekende tracks als ‘All along the Watchtower’ en ‘I’ll be your baby tonight’. Mart Smeets zei deze week in de Varagids dat Tempest voor mensen is die durven te luisteren. Dat klopt, in de zin dat het ook een beetje lijden en afzien is. Tempest doet soms zeer. ‘John Wesley Harding’ is zacht, subtiel, groovy en warm. En Bob zingt als een troubadour op het platteland. Een van de parels uit de grote schatkist van de maestro. Daarbij vergeleken is Tempest een waterig zonnetje in de winter. Maar nogmaals, dat geeft niet. Met de haven in zicht, spreekt zijn werk nog immer tot de verbeelding. Luister naar ‘Scarlet town’ en huiver!

Advertenties
One Comment leave one →
  1. Hans permalink
    oktober 7, 2012 8:00 pm

    Nog onbekender maar minstens zo goed is Planet Waves. Begeleid door The Band zingt Bob de evergreen Forever Young (twee versies!) en daarnaast juweeltjes als You Angel You, Hazel ( dirty blond hair, I wouldn’t be ashamed to be seen with You anywhere.), Dirge en de titelsong van mijn huwelijk: Wedding Song.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: