Skip to content

Accordeon

april 4, 2012

Ik loop sinds vandaag met een liedje van Bob Dylan in mijn hoofd. Het nummer staat op zijn laatste album Together through life en heet This dream of you. Bob zingt over een man (waarschijnlijk Bob zelf) die zich in een kroeg vertwijfeld afvraagt hoelang hij er nog moet blijven zitten voordat de nacht wordt opgevolgd door de dag. Klagelijk schuurt, raspt en krast de maestro van de melancholische ballade zich door het wonderschone nummer. De bijzondere sfeer wordt vooral opgeroepen door de zachtjes ‘huilende’ accordeon. Bob vertelt dat alleen nog een droom (uiteraard over een vrouw, Bob grossiert in verloren liefdes) hem op de been houdt. En hoe tegelijkertijd de pijnlijke realiteit van het onbereikbare hem van binnen uit elkaar trekt. Het knappe van de song is dat als ik ‘m hoor ik echt geloof dat elke zin die de gewonde bard mij toevertrouwt ook waar is. Ja, die Bob weet hoe hij een verhaal moet vertellen. En als ik na 5.50 minuten de laatste klanken hoor, kan ik moeiteloos in mijn hoofd een beeld schetsen van het shabby cafe waar dit hartverscheurende tafereel heeft plaatsgevonden. Het liedje kwam mijn gedachten binnengeslopen na een triest telefoontje waarin mij werd verteld dat een collega bij Omroep Flevoland niet meer onder ons is. Hij was muzikant en speelde graag in de natuur op zijn accordeon. Toen ik vanmiddag naar dit nummer luisterde,vroeg ik mij af wat hij ervan gevonden zou hebben. Vermoedelijk zou hij hebben gezegd: “mooi, dat ga ik eens proberen te spelen.” Langs de waterkant.

Advertisements
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: